Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος 5 χρόνια στο πηδάλιο της Ελλαδικής Εκκλησίας

   Μπορεί  οι κάμερες  να βγήκαν από τους ναούς και να μην ακολουθούν κατά πόδας  τον αρχιεπίσκοπο , όπως παλιά,  μπορεί  πλέον χειροκροτήματα να μην ακούγονται μέσα στους ναούς με τη λήξη  του κηρύγματος - διαγγέλματος, μπορεί ο αρχιεπίσκοπος να  μην είναι  τηλεπερσόνα όπως παλιά, ωστόσο υπάρχουν πολλοί μέσα και έξω από την Εκκλησία  που θα ήθελαν έναν αρχιεπίσκοπο πιό παρεμβατικό, πιό αποτελεσματικό, πιό αποφασιστικό ιδιαίτερα  τις μέρες  της οικονομικής κρίσης.

    Πέντε χρόνια λοιπόν συμπληρώθηκαν από την εκλογή και ενθρόνισή του. Πριν πέντε χρόνια στην εφημερίδα "Τα Νέα του Αργοσαρωνικού"  γράφαμε:

   "Είναι ο σεμνός κληρικός στον οποίο ο πρώην μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας Νικόδημος, παραιτήθηκε από την Μητρόπολη αυτή  και την παρέδωσε στο πνευματικό του παιδί κ. Ιερώνυμο. Είναι ο πρώην φιλόλογος καθηγητής της Λεοντείου Σχολής Αθηνών, με σπουδές Αρχαιολογίας στη Γερμανία. Είναι ο ίδιος που ανακαίνισε και ανασύστησε την Ι. Μονή του Οσίου Λουκά και πολλά άλλα βυζαντινά μνημεία της Βοιωτίας. Είναι ο αυτός  που σπούδασε πολλούς φτωχούς νέους της Μητροπόλεώς του  και όργωνε με το μικρό σκαραβαίο του την επαρχία του ρίχνοντας φάκελλα  με χρήματα κάτω από τις πόρτες ανήμπορων ανθρώπων. Ο ίδιος που δημιούργησε ένα πρότυπο φιλανθρωπικό έργο. Αυτός που υπέμεινε με καρτερία τη δοκιμασία  της συκοφαντίας του οικονομικού σκανδάλου για κατάχρηση δις.  δραχμών, και αυτός που πήγε μάρτυρας υπεράσπισης όσων κληρικών και λαϊκών κατηγορούνταν σε αυτήν την υπόθεση. Είναι αυτός που στη Μητρόπολή του είχε συγκεντρώσει  κληρικούς με υψηλό μορφωτικό επίπεδο όπως  τους π. Ανανία Κουστένη, π. Αδαμ. Αυγουστίδη, π. Β. Θερμό και τους ηγουμένους π. Ι. Ματζουράνη και π. Ν. Αντωνόπουλο.

   Δέκα  χρόνια μετά, αναγινώσκοντας τον ενθρονιστήριό  του λόγο μας υπενθύμισε  ότι  ένας επίσκοπος δεν κάνει προγραμματικές δηλώσεις. Η Εκκλησία  δεν είναι πολιτική αρένα  ούτε ιδεολογική παράταξη Οι  δηλώσεις – όπως είπε – «είναι χαραγμένες πάνω στο Σταυρό εδώ και χιλιάδες χρόνια γι αυτό υποσχέθηκε ότι θα είναι διάφανος για να φαίνεται ο Χριστός. Η  Εκκλησία υπάρχει  για να ενώνονται οι άνθρωποι όχι με μεγαλοστομίες και διακηρύξεις αλλά με θυσίες Σταυρικού ήθους, φωταγωγημένες από την αναστάσιμη ελπίδα. Ο ρόλος της Εκκλησίας είναι  να διατυπώνει το λόγο της και  να παράγει πνευματικά αντισώματα, προστατευτικά  του κοινωνικού οργανισμού από κάθε φθοροποιό νόσο που εκφυλίζει το ανθρώπινο  πρόσωπο και οδηγεί σε εκπτωτικά φαινόμενα τον κοινό μας βίο».

  Με την ήσυχη, καθαρή και αδιαμφισβήτητη εκλογή του, ο κ. Ιερώνυμος αποκατέστησε την ηρεμία μέσα στην Εκκλησία. Με τις συγκρατημένες και συγκροτημένες δηλώσεις του υπενθύμισε τα αυτονόητα, όπως ότι ο Μητροπολίτης Αθηνών είναι ίσος μεταξύ ίσων, και πρόεδρος της Συνόδου. Από τη θέση αυτή επιδιώκει την αποκατάσταση κλίματος εμπιστοσύνης με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τη διαμόρφωση μιας μορφής επικοινωνίας και κοινωνίας με τους πιστούς που θα στηρίζεται στην πνευματικότητα και τις παραδόσεις. Μακριά  από τις υπερβολές του παρελθόντος καλείται να είναι ο εαυτός του. Καλείται όχι να ανατρέψει και να συγκρουστεί, αλλά να θεραπεύσει και να ανασυγκροτήσει. Είναι βαθύς γνώστης των εκκλησιαστικών θεμάτων, πολύπειρος και δοκιμασμένος, δεινός συζητητής και δύσκολος διαπραγματευτής. Τον διακρίνουν η σύνεση , η σοφία, η ευγένεια και η υπομονή. Ευχή  όλων μας και απαίτηση των καιρών είναι όχι ο νέος  προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας να ιδεολογήσει και να πολιτευθεί αλλά να θεολογήσει, να ποιμάνει το λαό, να αγαπήσει τις ευπαθείς ομάδες, να  σφουγγίσει  το δάκρυ του πονεμένου, να πονέσει τον αναξιοπαθούντα αδελφό, να συμπονέσει και σαν άλλος ευσχήμων Ιωσήφ  να σηκώσει το Σταυρό  κάθε  ταπεινού και καταφρονεμένου ". 

    Πέντε χρόνια μετά, στις ενορίες της Αρχιεπισκοπής έχει αναπτυχθεί ένα τεράστιο φιλανθρωπικό έργο που εστιάζεται κυρίως στη σίτιση χιλιάδων ανέργων και άπορων συνανθρώπων μας. Ο ίδιος έχει προχωρήσει σε άξιες εκλογές επισκόπων και έχει αποκατασταθεί ένα κλίμα ηρεμίας στο  εσωτερικό της Εκκλησίας. Πέντε χρόνια όμως είναι λίγα για γρήγορους και ίσως ανώφελους απολογισμούς. Περιμένουμε περισσότερα και ευχόμαστε ο ίδιος να έχει υγεία, δύναμη επιμονή και υπομονή στη διαχείριση και συεντή διεκπεραίωση των θεμάτων της Εκκλησίας.

Εκ Πειραιώς.....

   Θα μπορούσε να είναι ένα καθαρόαιμο μυθιστόρημα με την κλασσική του μορφή με ήρωες γεννημένους από τη μυθοπλαστική δεινότητα του συγγραφέα. Το "εκ Πειραιώς" είναι κάτι παραπάνω. Είναι ένα βιβλίο - κατάθεση για τον Πειραιά. Μια ακτινογραφία της μεγάλης πόλης από το 1947 ως το 1967. Ο Πειραιάς  του μεγάλου λιμανιού, των φουγάρων, των φτωχογειτονιών, της καρβουνόσκαλας, της Δραπετσώνας.  Δεκαπέντε χρόνια μετά τη μνημειώδη βιογραφία του Βελουχιώτη, με τον τίτλο "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων",   ο Διονύσης Χαριτόπουλος επανέρχεται με το νέο του μυθιστόρημα σε άλλη μια μεγάλη του αγάπη: τον Πειραιά.

    Ο Χαριτόπουλος, γέννημα θρέμμα της πόλης, δίνει μυθιστορηματικά την ανθρωπογεωγραφία του Πειραιά της περιόδου 1947-1967 και αποτυπώνει την ψυχή του μεγάλου λιμανιού, την ταυτότητα της κάθε συνοικίας και γειτονιάς, τους χαρακτήρες των γνωστών και άγνωστων πρωταγωνιστών της πόλης, των καθημερινών ανθρώπων, όλων αυτών που σημάδεψαν την ιστορία της.

     Όπως εξομολογείται στην προμετωπίδα του βιβλίου, "στον Πειραιά πατάω στεριά" με ό,τι σημαίνει αυτό, ενώ στο οπισθόφυλλο ο συγγραφέας σημειώνει με νόημα: "Όλα μπορείς να τα δεις και να τα κάνεις στον Πειραιά, όλα εκτός από ένα, να κάνεις τον ζόρικο". Το βιβλίο διαπερνούν μοναδικά δοσμένες χαρακτηριστικές εικόνες του Πειραιά, κυρίως μέσα από τα μάτια του ήρωα του βιβλίου, "του παιδιού", και γίνονται φανερά τα έντονα προσωπικά βιώματα του συγγραφέα αλλά και μια μεγάλη αρχειακή έρευνα, χάρη στην οποία ο αναγνώστης θα βρει πληροφορίες και γεγονότα ελάχιστα ή και καθόλου γνωστά.

    Από τα Μανιάτικα στη Δραπετσώνα και στην Κοκκινιά στα υψώματα του Προφήτη Ηλία με τους νησιώτες Κρητικούς, Καρπάθιους, Σαντορινιούς αλλά και Μανιάτες. Ο Πειραιάς σελίδα τη σελίδα ξεδιπλώνει το μοναδικό του μύθο, έτσι όπως έχει αποτυπωθεί και στις παλιές ελληνικές ταινίες. Οι πρώτες βιομηχανίες, τα Λιπάσματα, ο Παπαστράτος, η Κοπή, ο Κεράνης, τα πρώτα υπερωκυάνεια, τα αξέχαστα πράσινα λεωφορεία, τα τρόλεϋ - κασετίνα, οι παλιές αφετηρίες, τα καραβάκια για τη Σαλαμίνα, τα μικρά ποστάλια του Σαρωνικού, οι ιστορικές Εκκλησίες, η εργατιά. Οι γνήσιοι και αυθεντικοί λαϊκοί άνθρωποι  του μόχθου και του μεροκάματου.

      Αυτός είναι ο Πειραιάς. Μια πόλη μεγαλείο που είχε και έχει  μόνο φανατικούς φίλους.

  

Φυλακές ή Ορφανοτροφείο;

    Μπροστά σε αυτό το δίλημμα βρέθηκαν οι μαθητές  του 2^ου Γυμνασίου Αίγινας όταν την Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου επισκέφθηκαν  το κτιριακό συγκρότημα του Καποδιστριακού Ορφανοτροφείου. Η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στο περιθώριο της επετείου για τον εορτασμό της άφιξης και ορκωμοσίας στην Αίγινα του πρώτου Κυβερνήτη Ι. Καποδίστρια.

    Δυστυχώς στη συνείδηση μεγάλης μερίδας νέων Αιγινητών το κτίριο έχει περάσει με την ονομασία από την τελευταία του χρήση ως «Φυλακών» και μάλιστα υψηλής ασφάλειας. Το χειρότερο είναι το γεγονός ότι οι μαθητές δεν είχαν επισκεφθεί ποτέ το κτίριο καθ’ όλη τη διάρκεια  των προηγούμενων μαθητικών τους χρόνων.  Κανείς από αυτούς δεν είχε μπει μέσα. Δεν ήξερε τι περιλαμβάνει, πως είναι το εσωτερικό του.

    Μετά από μία σύντομη ξενάγηση στο αίθριο έξω από τον ναό του «Σωτήρα», οι μαθητές οδηγήθηκαν μέσα από το ναό  στην μικρή περιφραγμένη  αυλή, απ’ όπου μπόρεσαν να δουν τον εσωτερικό  προαύλιο χώρο του κτιρίου, εκεί δηλαδή που αυλίστηκαν τις προηγούμενες δεκαετίες εκατοντάδες κρατούμενοι ανάμεσά τους και σημαντικές προσωπικότητες της διανόησης και της πολιτικής.

    Θα ήταν πολύ ουσιαστικό για τους ερχόμενους εορτασμούς να καθιερωθεί η επίσκεψη – ξενάγηση στο κτίριο  των σχολείων, ώστε  οι μαθητές να γνωρίσουν από κοντά τα κτίρια, να περπατήσουν μέσα σε αυτά και να συναισθανθούν το υψηλό χρέος μας για τη συντήρηση , την αξιοποίηση και την προβολή τους.

5 Φεβρουαρίου, ημέρα ασφαλούς πλοήγησης στο διαδίκτυο

Από τη μαθήτρια της Α΄Γυμνασίου: Μαρούσα Καλαμάκη

  Η Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Πλοήγησης στο Διαδίκτυο (Safer Internet Day) καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Ευρωπαίας Επιτρόπου Βιβιάν Ρέντινγκ και γιορτάζεται κάθε χρόνο τον Φεβρουάριο.   Η ημέρα αυτή αποτελεί ημέρα ευαισθητοποίησης μικρών και μεγάλων στα θέματα που αφορούν την ασφαλή και  σωστή χρήση του Διαδικτύου, του κινητού τηλεφώνου και όλων των σύγχρονων  τεχνολογιών που είναι πια κομμάτι της καθημερινής μας ζωής.
     Η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου διοργανώνεται κάθε χρόνο από το Πανευρωπαϊκό Δίκτυο Εθνικών Κέντρων Ενημέρωσης INSAFE στο πλαίσιο του προγράμματος Safer Internet της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Για την Ελλάδα. H Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου διοργανώνεται από τη Δράση Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, που αποτελεί τον Εθνικό Εκπρόσωπο του Δικτύου Insafe.
     Το θέμα  του φετινού εορτασμού είναι «Τα Δικαιώματα και οι υποχρεώσεις μας online», με το σύνθημα: «ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΣΥΝΕΣΗ! (Connect with respect!)».
Επίσης πρέπει να πούμε ότι είναι ο πρώτος  επετειακός  εορτασμός  των 10 χρόνων από την καθιέρωσή της για πρώτη φορά το 2004.

Θερμές ευχαριστίες

   Με τα ανεπανάληπτα χρώματα του Γιάννη Μόραλη θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους επισκέπτες και αναγνώστες του blog οι οποίοι μας χάρισαν άλλη μια ηθική επιβράβευση. Χάρη στη συχνότητα και επιμονή τους να επισκέπτονται το Blog  και με βάση τα στατιστικά στοιχεία η επισκεψιμότητα  μόνο για τον μήνα Ιανουάριο του 2013 ξεπέρασε τους 3.000. Συγκεκριμένα έφθασε τους 3020.

   Ένα ποσοστό πολύ υψηλό αν υπολογίσει κάποιος ότι το μπλογκ ετούτο είναι μικρό , ίσως όχι και τόσο γνωστό, ασχολείται κυρίως με θέματα πολιτισμού, ιστορίας, παιδείας, λαογραφίας. Στην πλειονότητά τους τα θέματα αφορούν  το νησί της Αίγινας και τους ανθρώπους του. Παρά το γεγονός ότι δεν ασχολούμαστε με θέματα τοπικής πολιτικής ή δεν παρασυρόμαστε σε σχολιασμούς για πρόσωπα και καταστάσεις  ωστόσο είναι πολλοί αυτοί που μας τιμούν καθημερινά με τα "κτυπήματά τους". Έχουμε κατορθώσει να αποκτήσουμε φίλους στο εξωτερικό, οι οποίοι είναι συνδεδεμένοι με το Blog, αλλά και εκτός Αιγίνης.

   Αξίζει να παραθέσουμε ένα επιπλέον στοιχείο μια που μας έχει αιχμαλωτίσει η απολογιστική διάθεση και που αξίζει να το πληροφορηθείτε.Τα άρθρα με τη μεγαλύτερη επισκεψιμότητα από την αρχή του Blog (31 -12 -11)  είναι κείμενα και αφιερώματα που αφορούν τα παλαιά πλοία του Αργοσαρωνικού, (Αφαία- Νεφέλη - Ελλάς - Αίγινα με τη σειρά επισκεψιμότητας), πρόσωπα της Αίγινας όπως ο αείμνηστος Τάσος Καραγιάννης, η Φλώρα Αλυφαντή, ο π. Δαμασκηνός Μούρτζης, π. Ελευθερίος Κουμασίδης, αλλά και δρατσηριότητες όπως το Aegina Rising. Το Blog διαθέτει πλέον σελίδα  στο Facebook. Μπορείτε να το αναζητήσετε κι εκεί αλλά μπορείτε και να σχολιάσετε τις αναρτήσεις μας, πατώντας στο μενού "σχόλια" . Τα σχόλια όπως καταλαβαίνετε ελέγχονται ώστε να αποφεύγονται ανεπιθύμητες ακαταστάσεις.

   Τέλος και πάλι σας ευχαριστούμε για την προτίμησή σας και ευχόμαστε να σας έχουμε κοντά μας και στα επόμενα ταξίδια μας. (έτσι ακούγαμε μέσα στα καράβια.... όταν είχαμε  καράβια)

Η Υπαπαντή στο Λεούσειο.

 Πολλές φορές αξίζει να υπενθυμίζουμε κάποια πράγματα. Ο εικονιζόμενος ναός - αν και μετράει δεκαετίες στη στέγη του - είναι ένας από τους νεότερους ναούς της Αίγινας. Καθημερινά εκατοντάδες άνθρωποι περνούν βιαστικοί με τα αυτοκίνητά τους ή τα μηχανάκια. Τον προσπερνούν. Είναι αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Δεν προκαλεί πλεόν την περιέργεια μας, ούτε  ίσως το ενδιαφέρον μας, να τον προσέξουμε ή να τον εξετάσουμε με άλλη ματιά.

  Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν την αληθινή ονομασία του. Η μεγάλη πλειονότητα των Αιγινητών τον αποκαλεί "Άγιο Τρύφωνα". Είναι λάθος. Ο όμορφος με αιγαιοπελαγίτικα χρώματα και γραμμές ναός είναι αφιερωμένος στην "Υπαπαντή του Κυρίου" και εορτάζει σήμερα 2 Φεβρουαρίου. Βρίσκεται στον προαύλιο χώρο του Λεουσείου Εκκλησιαστικού Ιδρύματος δίπλα στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Τρύφωνα, το οποίο δεν διακρίνεται εύκολα γιατί βρίσκεται ακριβώς πίσω από τον κάτασπρο επιβλητικό ναό. Να θυμίσουμε επίσης ότι το ξωκλήσι του Αγίου Τρύφωνα είναι κοιμητηριακός ναός διότι πολλές δεκαετίες πριν αλλά και από τον 19ο αιώνα υπήρχε εκεί κοιμητήριο.

Η Υπαπαντή στους πρόποδες του Όρους

Από το πολύ καλό blog "Τα  εν Οίκω"  σε κείμενο Ν. Μαρίνου

¨Η Παναγία του Μπάση"

    

Ψηλά, στο Όρος μετά τον Ταξιάρχη και το Ιερό του Ελλάνιου Δία και κάτω από την Ανάληψη είναι ένα εκκλησάκι τόσο πολύ μικρό και τόσο πολύ φιλόξενο. Η Υπαπαντή ή όπως λέμε εμείς στην Αίγινα, η Παναγίτσα του Μπάση που γιορτάζει αύριο 2 Φεβρουαρίου. Το εκκλησάκι είναι σε περίπου 280μ. υψόμετρο.

Εκεί λοιπόν, κάθε χρόνο, παραμονή και ανήμερα μαζεύονται οι Γενήτες από τις Άλωνες, τις Πόρτες, τ’ Ανιτσαίου, τους Τζίκηδες, το Παγώνι, την Μαύρη και άλλα μέρη του νησιού για να τιμήσουνε την Παναγιά με μια γερή οινοποσία και μεζέδες που κουβαλάνε. Ας είναι καλά ο Νεκτάριος ο Μπόγρης που την φροντίζει και την περιποιέται σαν να είναι μάνα του!