"Απόστολος" ...Too much Feeling

 "Too  much feeling "  έγραφε ένα κιβώτιο έξω από τον Απόστολο στην τελευταία φωτογραφία της προηούμενης ανάρτησης. Τελικά αυτή η τυχαία φράση, ίσως να μην ήταν και τόσο τυχαία. Το αφιέρωμα σε αυτό το καράβι ξεπέρασε κάθε προηγούμενο επισκεψιμότητας. Η  σελίδα μας δέχθηκε χιλιάδες κτυπήματα από αναγνώστες οι οποίοι συγκινήθηκαν, αναπόλησαν, νοστάλγησαν ενώ δεκάδες ήταν οι κοινοποιήσεις στο Facebook. Αποτέλεσμα αυτής της απροσδόκητης ανταπόκρισης ήταν η επισκεψιμότητα του blog  να εκτιναχθεί στα ύψη. Και να σκεφθεί κανείς ότι  όσο βρισκόταν στον Αργοσαρωνικό, αυτό το καράβι είχε γνωρίζει την απόλυτη απαξίωση και  απόρριψη. Τελικά ο χρόνος λιαίνει τα συναισθήματα και τις διαθέσεις, αλλά ο νους πάντα γυρίζει πίσω στα χρόνια της νιότης ή σε περασμένες μέρες όπου το ταξίδι προς ή από Αίγινα μπορεί να μην διέθετε κυλιόμενες σκάλες και κλιματισμό αλλά είχε μπόλικη ανθρωπιά και κουβεντούλια στα σαλόνια και στα ρέλια του πλοίου.

   Ας  είναι. Μια καθυστερημένη τιμή και αναγνώριση για ένα πλεούμενο που ήταν πραγματικά  μαχητής χειμώνα - καλοκαίρι.

   Με  επικεφαλίδα μια φωτογραφία από  τις καλές του μέρες ανοιχτά της Αίγινας και με άλλες δύο από το ταξίδι του στον Ειρηνικό με εμφανή τα σημάδια της ταλαιπωρίας του. Τέλος στην αμμουδιά της Ζανζιβάρης μαζί με ένα άλλο φέρυ από τη Σαλαμίνα.

f/b ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ. Το τραγικό τέλος

 Ναι !  Είναι ο γνωστός σε όλους μας "Απόστολος". Που όλοι θυμόμαστε με νοσταλγία για τα αλησμόνητα εκείνα αργά ταξίδια του. "Αργά βαδίζω, ζωή κερδίζω", λένε κάποιοι και ο 'Απόστολος" είχε αυτό το γνωμικό για σύνθημά του. Πασίγνωστος και εκτός Αιγίνης για την αργοπορία του, που έφθανε τα δέκα ως δεκαπέντε λεπτά μόλις σε σύγκριση με τα άλλα φέρυ μπωτ της εποχής του.Πιστός και μαχητής στα χειμωνιάτικα ταξίδια του. Συνεπής σε όλους τους καιρούς αλλά κόκκινο πανί για όσους τον αντίκρυζαν μόλις έφθαναν κατάκοποι στο λιμάνι και επρόκειτο να ταξιδέψουν.

   Ο "Απόστολος" μας αποχαιρέτησε το 2007 και ταξίδεψε για τη μακρινή Τανζανία εκτελώντας καθημερινά ταξίδια ανάμεσα στα λιμάνια του Νταρ -ελ -Σαλάμ και της εξωτικής Ζανζιβάρης. Εκεί συνάντησε και παλαιούς του φίλους από τη Σαλαμίνα αλλά και από την Αίγινα , το "Ιωάννης" και το "Αφαία" που είχαν ταξιδέψει πολύ πριν από αυτόν. Τα ταξίδια του στον Αργοσαρωνικό έμειναν αλησμόνητα. Το μακρύ ταξίδι του επεισοδιακό. Το απεικονίζει η επόμενη φωτογραφία όταν έδεσε δίπλα σε πολεμικό πλοίο ανοικτά στον Ωκεανό.

  Τελικά κατόρθωσε και έφθασε στον προορισμό του. Εκεί δέχθηκε ένα ρετουσάρισμα μαζί με το καινούργιο του όνομα: "Spice Islander".

  Εκεί όμως επρόκειτο να έχει και τραγικό τέλος. Στις 10 Σεπτεμβρίου του 2011 υπερφορτωμένος μέσα στη νύχτα έγειρε να κοιμηθεί για πάντα στο βυθό του Ειρηνικού παίρνοντας  δυστυχώς μαζί του 200 περίπου ψυχές.

  Οι αρχές της Ζανζιβάρης κήρυξαν τριήμερο πένθος για τους νεκρούς που ανάμεσά τους υπήρχαν και πολλά παιδιά.

   Αντιγράφουμε από τις σελίδες  της "Telegrahf"  το ρεπορτάζ  εκείνων των τραγικών ημερών. Από το διαδίκτυο πήραμε και τις φωτογραφίες. Υπάρχουν ασφαλώς κι άλλες που δείχνουν την περισσυλογή των ναυαγών και των νεκρών.

«Κανείς δεν θα γλιτώσει» μετά την καταστροφή πλοίου  στα ανοικτά των ακτών της  Ζανζιβάρης
Οι Αρχές της Τανζανίας υποσχέθηκαν  να "μην απαλλάξουν κανέναν" δεδομένου ότι άρχισαν οι έρευνες για το πώς έχασαν  περίπου 200 άνθρωποι τη ζωή τους, συμπεριλαμβανομένων 50 παιδιών, όταν ένα υπερφορτωμένο πλοίο ανατράπηκε κοντά στην Ζανζιβάρη.

Ελικόπτερα, σκάφη διάσωσης και δύτες συνέχισαν να ερευνούν για επιζώντες στα θαλάσσια ύδατα,  ανοικτά του νησιού την Κυριακή, καθώς ξεκίνησε πένθος τριών ημερών.   619 άτομα έχουν ήδη βρεθεί ζωντανοί. Πολλοί είχαν κρεμαστεί σε κυμαινόμενα συντρίμμια μέσα στη νύχτα. Ωστόσο, αξιωματούχοι είπαν ότι οι ελπίδες για την εξεύρεση επιζώντων  είναι εξαιρετικά  δύσκολο. Πρόκειται για  το χειρότερο ναυτικό ατύχημα  στη Ζανζιβάρη  Τουλάχιστον 197 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, ανάμεσά τους και 50 παιδιά.
Ο Mohamed Mohamed Aboud, υπουργός του νησιού της  Ζανζιβάρης , δήλωσε ότι οι έρευνες επικεντρώθηκαν γύρω από το πλοίο που είχε  άδεια να μεταφέρει 600 άτομα ενώ φέρεται να μετέφερε περισσότερους από 800.
"Η κυβέρνηση θα λάβει αυστηρά μέτρα εναντίον όσων κριθούν υπεύθυνοι για την τραγωδία αυτή, σύμφωνα με τους νόμους και τους κανονισμούς της χώρας», είπε.

   Βαριά φορτία, συμπεριλαμβανομένων των οχημάτων, δομικών υλικών και τσιμέντου, ελήφθησαν επίσης πάνω στο MV Spice Islander πριν αφήσει την πρωτεύουσα της Τανζανίας, Νταρ Ες Σαλαάμ, αργά την Παρασκευή. 

  Μερικοί επιβάτες συνειδητοποίησαν ότι ήταν σε κίνδυνο καθώς το πλοίο άρχισε να γέρνει, ενώ ακόμα βρισκόταν στο λιμάνι και προσπάθησαν να κατέβουν. Λίγοι το κατέφεραν  πριν από το πλήρωμα τραβήξει  τις σκάλες, ώστε το πλοίο να αναχωρήσει. Στις 21:00 τοπική ώρα (19:00 UTC) Spice Islander I απέπλευσε από Unguja για Pemba Island. Είχε αναφερθεί ότι έχουν φέρει σε πάνω από 800 επιβάτες. Ιδιότητά της ήταν 45 πλήρωμα και 645 επιβάτες. Γύρω στις 01:00, (τοπική ώρα) στις 10 Σεπτεμβρίου (23:00, 9 Σεπτεμβρίου UTC) Spice Islander I βυθίστηκε ανάμεσα στη Ζανζιβάρη και Πέμπα.  
   Αυτό λοιπόν είναι το τραγικό τέλος  του "Απόστολου" που στάθηκε ακόμα πιό τραγικό για τα θύματά του.

Η σχέση του Ι. Βαρβάκη με την Αίγινα

    Από την κ. Αναστασία Μπέση λάβαμε  το παρακάτω σημείωμα ως ενισχυτικό του προηγούμενου άρθρου της σχετικά με τον ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη. Από τα όσ ακαολουθούν διασαφηνίζεται και η σχέση που ανέπτυξε ο Βαρβάκης με την Αίγινα. Άλλωστε δεν ήταν τυχαίο  το στιγμιότυπο των γυρισμάτων από την ταινία στο ναό της Αφαίας  όπου συμμετείχαν και κάποιοι Αιγινήτες.

   Ποια ήταν η σχέση του με την Αίγινα;
   Μετά  τη  καταστροφή  των  Ψαρών  πολλοί  Ψαριανοί ήρθαν  πρόσφυγες  στην  Αίγινα. Στην  αρχή  εγκαταστάθηκαν  στον  Μαραθώνα, μετά  στη  περιοχή  της  Βάρδιας   και  τελευταία  στη  περιοχή της  Καραντίνας  όπου  είναι  και  το  σπίτι  του  Κων/νου  Κανάρη.
Το  σπίτι   της  οικογένειας  Βαρβάκη  σώζεται  σήμερα  και  είναι  το  σπίτι  των  απογόνων  του  Παναγιώτη  Πρωτονοτάριου  κοντά  στο  υποκατάστημα  του  ΟΤΕ  και  είναι  από  τα  ωραιότερα  αρχοντικά  της  πόλης  μας. Κατοικήθηκε  σύμφωνα  με  το  βιβλίο  της  Γωγώς  Κουλικούρδη  «Αίγινα  ΙΙΙ»  από τον  Ιωάννη  Α.  Βαρβάκη,  ανιψιό  του  ευεργέτη  που  νυμφεύθηκε  την  Αιγινήτισσα    Άρτεμη  Γ.  Λογιωτατίδη, περίφημη  για  την  «καλλονή,  ευφυΐα  και  μετά  τον  θάνατο  του  συζύγου της,  την  νοσηρά  θρησκοληψίαν  της». Μετά το  θάνατό της το  σπίτι  πέρασε  στην  οικογένεια  Λογιωτατίδη.
Μια ζωή σαν μυθιστόρημα ήταν η ζωή του Βαρβάκη... Με τα καλά της και τα άσχημά της. Με τις επιτυχίες της και τις αποτυχίες της.... Με ευτυχισμένες στιγμές αλλά και  πολλή δυστυχία.... Με πλούτη αλλά και κινδύνους.... Μέσα στον πόλεμο που σφυρηλατεί χαρακτήρες, στη ξενιτιά αλλά και στην πατρίδα που ανέδειξε μεγάλους άντρες αλλά και ...........εφιάλτες!!
Μπέση Αναστασία και Λεούση Αννίτα

Βαρβάκης Ιωάννης

 Της κ. Αν. Μπέση φιλολόγου, Διευθύντριας Γυμνασίου Μεσαγρού.

Την Τετάρτη 13/03/2013 στον κινηματογράφο «Τιτίνα» έγινε προβολή της ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή «ο Θεός αγαπάει το χαβιάρι» με πρωτοβουλία  του Πολιτιστικού Συλλόγου Γυναικών Αίγινας "Η Αφαία». Η ταινία αναφέρεται στην πολυτάραχη ζωή και τη δράση του μεγάλου  Έλληνα ευεργέτη Ιωάννη Βαρβάκη.  Η κάθε ταινία είναι ένα καλλιτεχνικό δημιούργημα που υπόκειται  στη  υποκειμενική ματιά του σκηνοθέτη και στο πώς αυτός θέλει να προβάλλει  πρόσωπα και  γεγονότα  επιδιώκοντας την υλοποίηση των δικών σκοπών και στόχων. Επειδή όμως ο Βαρβάκης υπήρξε ένα σημαντικό ιστορικό πρόσωπο θα ήθελα να τον παρουσιάσω και να καλύψω τις τυχόν απορίες που δημιουργήθηκαν στους θεατές, γιατί το σενάριο ήταν αρκετά αφαιρετικό και υπολείπεται στο να καταδείξει τη μεγάλη προσφορά του στον αγώνα των Ελλήνων και την προσφορά του ως ευεργέτης.

 Ο Ιωάννης Βαρβάκης (1745 ή 1750-1825) Γεννήθηκε στα Ψαρά και ήταν γιος του Ανδρέα Λεοντή (Λεοντίδη) και της Μαρώς Μόρου. Στα Ψαρά υπήρχαν και υπάρχουν πολλά πουλιά τα οποία έχουν μεγάλα και αυστηρά μάτια και ανήκουν σε είδος γερακιού  γνωστό ως Ιέραξ ο οξύπτερος. Τα πουλιά αυτά οι Ψαριανοί τα ονόμαζαν και τα ονομάζουν Βαρβάκια. Επειδή είχε μεγάλα και πολύ αυστηρά  μάτια, καθώς και  ορμητικότητα  τον φώναζαν Βαρβάκι. Φαίνεται ότι η προσωνυμία του άρεσε και την διατήρησε ως επώνυμο. Έτσι πέρασε στην ιστορία με το όνομα Βαρβάκης και το επώνυμο του έγινε τίτλος ευγενείας στην τσαρική Ρωσία. Ο πατέρας του ήταν σπουδαίος καραβοκύρης.  Γύρω στα οκτώ του άρχισε να  μαθαίνει τα της ναυτιλίας και στα δέκα του ήξερε κιόλας να πυροβολεί με πιστόλι, τουφέκι και να χρησιμοποιεί το κανόνι του καραβιού. Στα 15 τον έβαλε ο πατέρας του παρτσινέβελο, δηλαδή μεριδιούχο στο πλοίο του και στα 18 του ναυπήγησε την πρώτη γαλιότα. Στράφηκε στην πειρατεία όπως το σύνολο των Ψαριανών. Κατά τα Ορλωφικά (1770)  συντάχθηκε με τα στρατεύματα της Αικατερίνης Β΄  ενάντια στην  Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τότε εκποίησε ολόκληρη την περιουσία του για να εξοπλίσει με κανόνια και να επανδρώσει με στρατιώτες ένα από τα πλοία του, που θα έπεφτε στη μάχη ενάντια στους  Τούρκους. Όμως δεν πρόλαβε να αναλάβει δράση. Ο σουλτάνος υπέγραψε ειρήνη, παραχωρώντας στη Ρωσία στις  βόρειες ακτές της Μαύρης Θάλασσας. Ο Βαρβάκης, όπως και οι περισσότεροι Έλληνες που πολέμησαν στο πλευρό των Ρώσων στο Αιγαίο, από το 1770 έως το 1774. Έτσι  κι αυτός... ξέμεινε(η Ρωσία πάντα εγκατέλειπε αυτούς που δεν τους χρειαζόταν πια,  όπως το Λάμπρο τον Κατσώνη) αναγκασμένος να τα βγάλει πέρα μόνος του με τους Οθωμανούς. Εκεί κατόρθωσε να πάρει μια μικρή αποζημίωση για ένα πυρπολικό του που καταστράφηκε στον Τσεσμέ. Μετά τη Συνθήκη του Κιουτσούκ Καιναρζτή ο Βαρβάκης επέστρεψε στα Ψαρά και  συνέχισε την εμπορική και πειρατική του δραστηριότητα.

Στον Βόσπορο συνελήφθη από τους Τούρκους και φυλακίστηκε στα χειρότερα μπουντρούμια της Πόλης. Δραπέτευσε και κατέφυγε στη Ρωσία. Χωρίς δραχμή στην τσέπη, αποφάσισε να ζητήσει ακρόαση από την Αικατερίνη - κάτω από δυσμενείς συνθήκες, αφού αυτό σήμαινε να περπατήσει απόσταση 5.000 χιλιόμετρων μέχρι την Αγία Πετρούπολη.  Εκεί συνάντησε τον Ποτέμκιν  εραστή της Αικατερίνης, ο οποίος μεσολάβησε, ώστε η Τσαρίνα να τον δεχθεί. Η Αικατερίνη αποδείχθηκε ιδιαίτερα γενναιόδωρη δίνοντάς του ένα πουγκί με 10.000 χρυσά ρούβλια και μια άδεια απεριόριστης και αφορολόγητης αλιείας στην Κασπία. Γοήτευσε την αυτοκράτειρα, έγινε προστατευόμενός της. Του προτάθηκε να εγκατασταθεί στο Αστραχάν, όπου το όνομά του, Ιβάν Αντρέιβιτς Βαρβάτσι, συζητείται ακόμη. Παντού ακούγεται το όνομά του: Καμπαναριό Βαρβάκη, Διώρυγα Βαρβάκη, Κανάλι Βαρβάτσι, εκκλησία Βαρβάκη... . Κι αντί να ασχοληθεί  αρχικά με το ψάρεμα αγόρασε ένα αποστακτήριο, με στόχο να φτιάχνει κρασί από τα γλυκά σταφύλια της στέπας. Τότε ήταν που γνωρίστηκε με έναν έμπορο από το Αστραχάν, τον Πιοτόρ Σεμιόνοβιτς Σαπόζνικοφ, ο οποίος τον προέτρεψε να ασχοληθεί με την αλιεία. Ικανός να κτίζει μεγάλα, αξιόπλοα και προηγμένα καράβια και να ξανοίγεται στη θάλασσα, ο Βαρβάκης ήταν εκτός συναγωνισμού απέναντι στους μικρομεσαίους παράκτιους Ρώσους ψαράδες. Στη βόρεια Κασπία η «επιχείρηση αλιεία» απέδωσε καρπούς. Τα πλοία του Βαρβάκη φορτώνονταν με οξύρρυγχους, λευκούς σολομούς, μεγάλους λούτσους κι άλλα πολύτιμα ψάρια.

Σε ένα από τα ταξίδια του δοκίμασε χαβιάρι που τον φίλεψαν Ρώσοι χωρικοί. Έχοντας στο μυαλό του το πάθος των Ελλήνων για το αυγοτάραχο, κατάλαβε αμέσως με ποιον τρόπο θα μπορούσε να βγάλει πολλά χρήματα από την άδεια της Αικατερίνης - εξάγοντας χαβιάρι. Όμως αντιμετώπιζε κι εκείνος το  πρόβλημα, αυτό το τόσο ευαίσθητο έδεσμα ήταν αδύνατον να ταξιδέψει για καιρό μέσα στα ξύλινα κασόνια της εποχής - όσο καλά παστωμένο κι αν ήταν. Ως τότε το χαβιάρι συντηρούνταν σε σπηλιές, σε σταθερή θερμοκρασία 5-7 βαθμών Κελσίου (η λέξη χαβιάρι προέρχεται από την αγγλική «cave», που σημαίνει σπηλιά).

Η λύση βρέθηκε. Ήταν κιβώτια από ξύλο φλαμουριάς το οποίο είναι μη πορώδες), μέσα στα οποία τοποθετούσε ένα βότανο που ποτέ δεν αποκάλυψε ποιο ήταν. Κάπως έτσι το χαβιάρι ταξίδεψε στον κόσμο. Έτσι τα πολύτιμα αυγά ήταν απόλυτα στεγανά κι έτσι διατηρούσαν σε πολύ καλή κατάσταση το φορτίο που πάνω σε καμήλες ή φορτωμένο σε ιστιοφόρα ταξίδευε τον Βόλγα για να φτάσει από το Αστραχάν στην Ελλάδα. Μέχρι το 1788 η επιχείρηση του Βαρβάκη έκανε χρυσές δουλειές και απασχολούσε περισσότερους από 3.000 εργάτες για την επεξεργασία και το πακετάρισμα των αυγών του οξύρρυγχου. Απόκτησε τίτλους και περιουσία... Παντού τον λατρεύουν κυρίως στο Αστραχάν και μάλιστα , γιατί ήταν ένας σοσιαλιστής,  πριν καν υπάρξει ο σοσιαλισμός. Ο λόγος ήταν επειδή αρνήθηκε να πάρει δουλοπάροικους στη δούλεψή του, αν και είχε το δικαίωμα καθότι ευγενής, και ζήτησε να γίνουν συνεταιρισμοί για να δουλέψει ο κόσμος!!!   Από το 1812 βρέθηκε στο Ταγκαρόγκ Και από το 1815 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο Ταϊγάνι, όπου μετέφερε όλη σχεδόν την κινητή περιουσία του, για να βρίσκεται κοντά στην Οδησσό κέντρο της Φιλικής Εταιρείας της οποίας υπήρξε ηγετικό μέλος και χρηματοδότης. Είναι ο μόνος που στα έγγραφά της αποκαλείται με το όνομά του. Γνώρισε μάλιστα και τον Καποδίστρια . Είχε δώσει εν τω μεταξύ μέρος από την τεράστια περιουσία του για κοινωφελή έργα στη Ρωσία (νοσοκομεία, γέφυρες, διώρυγες) επίσης χρηματοδότησε την ανέγερση διδακτηρίου στη Σινασό, την παλιά Ναζιανζό, πατρίδα του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και γι' αυτό παρασημοφορήθηκε από τον Τσάρο και του δόθηκε και τίτλος ευγένειας με το επίθετο Κομνηνός Βαρβάκης.

Εκεί όμως άρχισαν και τα μεγάλα προβλήματα της ζωής του. 

Οι σχέσεις του με την κόρη του ποτέ δεν ήταν καλές, ενώ ο γιος του αποστρατεύτηκε για ψυχικούς λόγους, ως διοικητής λιμενικού.

Το 1824 επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου τον υποδέχθηκαν ως σωτήρα. Όχι για πολύ. Όταν ξεκίνησε ο εμφύλιος διχασμός μετά την προσωρινή κυβέρνηση του Ναυπλίου, ο Βαρβάκης προσπάθησε να επιφέρει συμφιλίωση αλλά κανένας δεν τον δέχτηκε, εκτός από τον Κολοκοτρώνη. Ο Ιωάννης Βαρβάκης πρόσφερε πάρα πολλά στον Αγώνα πριν και κατά την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης.
Αρχικά βοήθησε με πάρα πολλούς τρόπους τις ελληνικές κοινότητες στη Ρωσία και ιδιαίτερα την κοινότητα της πόλης που έμενε. Από την τσαρική κυβέρνηση μαζί με το παράσημο είχε ανακηρυχτεί αρχηγός των ευγενών του Αστραχάν. Αυτός ο τίτλος, εκτός από την περιουσία του, συντέλεσε, ώστε να έχει μεγάλη επιρροή στους κύκλους των Ρώσων ευγενών. Ο Βαρβάκης με έξοδα δικά του εξόπλισε τους ομογενείς που πολεμούσαν με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη.
Επίσης μέσω του Πατριαρχείου κατάφερε να εξαγοράσει πάρα πολλούς Έλληνες αιχμαλώτους. Ο Βαρβάκης πάνω απ' όλα βοήθησε τον αγώνα των Ψαριανών, των συμπατριωτών του. Έστειλε τρόφιμα και διάφορα άλλα εφόδια. Μετά την καταστροφή των Ψαρών, το 1824, ήρθε στην Ελλάδα, για να βοηθήσει με κάθε μέσο τους πρόσφυγες.

HYPERLINK "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B1%CF%81%CE%B2%CE%AC%CE%BA%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%AE"

Ενώ επέστρεφε το 1825  στη Ρωσία  (μέσω Τεργέστης) πέθανε στο λοιμοκαθαρτήριο της Ζακύνθου. ^]Στη διαθήκη του άφησε 1.000.000 ρούβλια κληροδότημα για την ίδρυση του Βαρβακείου Λυκείου, και το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του στο ελληνικό Δημόσιο για κοινωφελείς σκοπούς. Κατέθεσε τα χρήματα που χρειάστηκαν για την ανέγερσή του σε ρωσική τράπεζα και  το 1857 άρχισε το κτίριο της Βαρβακείου Σχολής, με σχέδια και επίβλεψη του Παναγιώτη Κάλκου HYPERLINK "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=%CE%A0%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%AC%CE%BB%CE%BA%CE%BF%CF%82&action=edit&redlink=άρχισε να κτίζεται, για να ολοκληρωθεί το 1859. Με δική του δωρεά κατασκευάστηκε η κλειστή αγορά της Αθήνας (Βαρβάκειος Αγορά. Το Βαρβάκειο Λύκειο κτίστηκε κοντά στη σημερινή οδό Αθηνάς. Ιδρύθηκε το 1857 και από το 1886 και μετά λειτούργησε σαν Πρακτικό Λύκειο αφιερωμένο σχεδόν αποκλειστικά στη σπουδή των Θετικών Επιστημών. Όταν το μοναδικό Λύκειο του είδους του στη χώρα για πολλά χρόνια. Το παλιό κτίριο καταστράφηκε στα Δεκεμβριανά (1944). Σήμερα λειτουργεί Γυμνάσιο και Λύκειο με το όνομα «Βαρβάκειος Σχολή» σε νέο κτίριο στα όρια του Δήμου Αθηναίων και δήμου Παλαιού Ψυχικού. Μια ζωή σαν μυθιστόρημα ήταν η ζωή του Βαρβάκη...

Φαντάσου την Πόλη

  

Η ακτύπητη ομάδα  του Aegina Rising "ξανακτυπά". Τούτη τη φορά με μια διαφορετική αλλά πολύ ουσιαστική πρωτοβουλία η οποία έχει αναπτυχθεί και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και έχει βρει ανταπόκριση από πολύ κόσμο.

   Με  τον τίτλο "Φαντάσου την πόλη"  θα λάβουν χώρα σειρά εκδηλώσεων τον επόμενο Ιούλιο με σκοπό να κατατεθούν ιδέες και προτάσεις για  το πως μπορεί τούτος ο τόπος - η Αίγινα- και όχι αποκλειστικά η παραλία των καφέ καιτων ουζερί να αλλάξει όψη ή μάλλον να αποκαταστθεί η φυσιογνωμία και να πάρει πιό ανθρώπινη μορφή και λειτουργία.

   Σκοπός είναι - όπως μας εξήγησε ο κ. Δημήτρης Κάππος - να αγκαλιάσει αυτή η πρωτοβουλία και την περιφέρεια, τις ακτές, τα χωριά, τους οικισμούς του νησιού.

   

- Δηλώσεις συμμετοχής έως 12 Απριλίου

Αν έχεις ολοκληρωμένη ή σε εξέλιξη εργασία – πρόταση πολεοδομικής, αρχιτεκτονικής ή εικαστικής παρέμβασης για την Αίγινα, δήλωσε συμμετοχή στην έκθεση “Φαντάσου την πόλη: Αίγινα 2013”, στέλνοντας τον τίτλο της εργασίας σου και μια σύντομη περιγραφή στο imagine.aegina@gmail.com μέχρι τις 12 Απριλίου 2013.
Η παρουσίαση των εργασιών θα πλαισιωθεί από παράλληλες δράσεις αστικού πολιτισμού, διαλέξεις και forum συζητήσεων.
Κεντρική ιδέα και επιμέλεια: Imagine the City
Διοργάνωση: Αegina rising
H σελίδα της ομάδας διοργάνωσης στο facebook: http://www.facebook.com/AeginaRising?fref=ts
Επικοινωνία: imagine.aegina@gmail.com
Η σελίδα της έκθεσης στο facebook: http://www.facebook.com/imagine.aegina?fref=ts
Το σήμα της έκθεσης, σχεδιασμένο από την Νέλλη Σφακιανάκη (Aegina rising), είναι εμπνευσμένο από το Ορφανοτροφείο το οποίο βρίσκεται Νοτιοανατολικά της πόλης. Είναι το πρώτο μεγάλο Δημόσιο κτίριο που χτίστηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια σε οικόπεδο που προσέφερε η Δημογεροντία της Αίγινας. Κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Θεόδωρο Βαλλιάνο (Απρίλιος του 1828).

Κούλουμα στην παλιά Αίγινα

 

  Την Καθαρά Δευτέρα οι παλαιές νοικοκυρές κρέμαγαν τις κατσαρόλες, τα ταψιά και τα καζάνια. Τα καθάριζαν πρώτα και μετά τα κρέμαγαν διότι απλά δεν μαγείρευαν. Από βραδύς είχαν κλείσει την πε΄ριοδο του Τριωδίου με ένα αβγό βραστό. Συνήθιζαν να λένε τη φράση: « Με αβγό θα το βουλώσεις και με αβγό θα ανοίξει». Εννοώντας το κόκκινο αβγό της λαμπρής.

   Δεν ήταν λίγες οι παλιές ταβέρνες στην Αίγινα που πρόσφεραν εκείνο το βράδυ αβγό  στους πελάτες τους.

• Την Καθαρά Δευτέρα έτρωγαν σκόρδο, ελιές, κάρδαμα, βολβούς, χαλβά, λαγάνες και θαλασσινά. Πολλοί Αιγινήτες νήστευαν και το λάδι έως το επόμενο Σάββατο των Αγίων Θεοδώρων.
• Οι κοπέλες που επιθυμούσαν να μάθουν τη μοίρα τους ( ποιόν θα παντρευτούν) επισκέπτονταν ανήμερα την Καθαρά Δευτέρα τρία μονοστέφανα σπίτια,  δηλαδή οικογένειες, όπου και οι δύο σύζυγοι είχαν παντρευτεί μια μόνο φορά και εκεί μάζευαν νερό, αλεύρι κι αλάτι. Συνήθως όμως δεν έπαιρναν αλεύρι, αλλά ζητούσαν το προζύμι με το οποίο είχαν παρασκευάσει τα μακαρόνια της Τυροφάγου. Γυρίζοντας σπίτι τους, έβαζαν τα υλικά αυτά σε ένα ντεζερέδι (καζάνι) και πρόσθεταν αλάτι και το έβαζαν στο κατώφλι της πόρτας εισόδου του σπιτιού τους. Κατόπιν ζύμωναν τα υλικά αυτά έχοντας στα χέρια τους πίσω και έπλαθαν ένα κουλούρι, το οποίο το έψηναν στο πιο κοντινό σταυροδρόμι της γειτονιάς. Το κουλούρι αυτό το ονόμαζαν  οι αιγινήτισσες «αρμυροκούλουρο», λόγω της μεγάλης ποσότητας αλατιού που περιείχε. Οι κοπέλες, λίγο πριν πέσουν για ύπνο έτρωγαν τα αρμυροκούλουρα, χωρίς να πιούν νερό. Στη συνέχεια πήγαιναν για ύπνο ελπίζοντας να δουν στο όνειρό τους τον άνδρα που επρόκειτο να παντρευτούν να τους δίνει νερό να πιούν.
• 
  
• Σύμφωνα με την Ασπασία Γκίκα, οι αιγινήτες ευσεβείς και πιστοί άνθρωποι νήστευαν καθόλη τη διάρκεια της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής. Ιδιαίτερα τις μέρες Τετάρτη και Παρασκευή δεν έτρωγαν κανένα λαδερό φαγητό. Με την είσοδο της Αγίας Σαρακοστής και πιο συγκεκριμένα την πρώτη Τετάρτη μετά την Καθαρά Δευτέρα, έβραζαν τα πολύλογα, ένα είδος σούπας που περιείχε σιτάρι, κουκιά, φασόλια, ρεβίθια, φασόλια μαυρομάτικα, φακή και καλαμπόκι. Από τα πολύλογα την πρώτη κουταλιά έτρωγαν – εάν υπήρχαν στην οικογένεια – τα κορίτσια ή την έβαζαν στο στόμα τους και έφευγαν. Την κουταλιά αυτή την έδεναν στο μαντήλι τους και έκαναν βόλτα στη γειτονιά, στο πηγάδι, με την ελπίδα να ακούσουν το όνομα του παλικαριού με το οποίο θα παντρεύονταν. Το έθιμο των πολυλόγων αναβίωνε στην Παλιαχώρα από όπου και ξεκίνησε, ιδίως στη Βυζαντινή εποχή και συνδέθηκε με τη βλάστηση και την ευφορία της γης αποτελώντας ευχαριστήρια προσφορά στο θαυματουργό Άγιο Δημήτριο ή Άγιο Τρύφωνα.

O αετός του Μίμη

    Γενιές πολλών παιδιών μεγάλωσαν με το παλαιό αναγνωστικό στο οποίο θριάμβευε το περήφανο πέταγμα του αετού του Μίμη. Ο Μίμης αδιαφιλονίκητος ήρωας του παλαιού αναγνωστικού με το ριγέ μπλουζάκι και το κοντοκουρεμένο κεφάλι στο πλευρό της αδελφής του της Άννας, χαίρεται την Καθαρά Δευτέρα από την Αθηναϊκή ταράτσα του σπιτιού.

 

   Με αυτές τις εικόνες τα μικρά παιδιά μάθαιναν τα πατροπαράδοτα έθιμα της Καθαροδευτέρας έχοντας σαν πρότυπο το Μίμη και την παρέα του. Ο χαρταετός αναπόσπαστη ψηφίδα της ημέρας. ένα έθιμο μια συνήθεια που έφερνε πολύ κοντά τον πατέρα με το γιό, τον παππού με τον εγγονό μέρες πριν, όταν θα έπρεπε να φτιαχτεί ο αετός να μετρηθούν καλά τα ζύγια και να έχει σωστό μήκος η ουρά.

   Στο ακόμα πιό παλιό αναγνωστικό ο πρωταγωνιστής είναι ο Ρήγας και η γιαγιά που καμαρώνει το κατόρθωμα του εγγονού αλλά και η Χιόνια, η γάτα.

Η ελληνική οικογένεια σε απαρτία, μαζί με τα οικόσιτα ζώα. Όλα ανθρώπινα, γήινα, φυσιολογικά, ελληνικά και πατροπαράδοτα.

   Αυτή είναι η Ελλάδα μας.

 Ας  ευχηθούμε οι χαρταετοί της ψυχής μας να πετάνε πάντα ψηλά. Καλή ΣΑΡΑΚΟΣΤΉ.