Η επίσκεψη του Δία στην Αίγινα.

  Της φιλολόγου κ. Αναστασίας Μπέση

             Ο Δίας ή Ζευς σύμφωνα με την αρχαία ελληνική θεογονία είναι ο "Πατέρας των θεών και των ανθρώπων" που κυβερνά τους Θεούς του Ολύμπου. Αυτός είναι ο θεός του ουρανού και του κεραυνού στην ελληνική μυθολογία. Στις περισσότερες παραδόσεις είναι παντρεμένος με την Ήρα, αν και στο μαντείο της Δωδώνης, σύζυγος του αναφέρεται η Διώνη. Ο Δίας, το πρότυπο του ουράνιου εραστή, ενέπνευσε πλήθος διάσημων ζωγράφων με τις ερωτικές του περιπέτειες. Ο Jean-Baptiste Greuze (21 Αυγούστου 1725 έως 4 Μάρτιο του 1805) ήταν Γάλλος ζωγράφος , που απεικόνισε στα έργα του πρόσωπα, σκηνές της καθημερινής ζωής και σκηνές εμπνευσμένες από τη μυθολογία.
Δεν ήταν μόνο καλός ζωγράφος, αλλά διέθετε και σκηνοθετική ιδιοφυία, η οποία είναι εμφανής και στους πίνακές του, που μοιάζουν με πραγματικές θεατρικές παραστάσεις, στις οποίες τα γεγονότα έχουν συμβολική αξία και συγκεκριμένο ηθικό περιεχόμενο. οπότε έγιναν πολλά αντίγραφα τους. Τα περισσότερα έργα του βρίσκονται συγκεντρωμένα στο Μουσείο του Λούβρου, στη συλλογή Γουάλας στο Λονδίνο και στο Μουσείο του Μονπελιέ.
Το κίνημα του νεοκλασικισμού από τα μέσα του 18ου αιώνα έως τις αρχές του 19ου αιώνα ακολουθεί την προοδευτική μετάβαση από την ελαφράδα του ροκοκό στην μεγαλοπρέπεια και τη δραματική ένταση του κλασικού στυλ. H ελληνική αλλά και η ρωμαϊκή αρχαιότητα αποτέλεσαν αισθητικά αλλά και ηθικά πρότυπα.
Το έργο του καλλιτέχνη η « επίσκεψη του Δία στην Αίγινα» διαποτίζεται από την "ευγενική απλότητα και το ήρεμο μεγαλείο" των έργων της κλασικής αρχαιότητας. Η Αίγινα γυμνή είναι η κεντρική μορφή, αλλά η γύμνια της δεν προκαλεί ( το γυμνό κυριαρχούσε στην κλασική αρχαιότητα και ο άνθρωπος αγαπούσε και ασκούσε το σώμα του παράλληλα με το πνεύμα του, δε νιώθει για αυτό ντροπή). Η νύμφη καλλίγραμμη , όμορφη, έχει προετοιμαστεί από τη θεραπαινίδα της για τη συνεύρεσή αυτή, βλέπουμε τον καθρέπτη της στο μικρό τραπεζάκι, δίπλα στην κλίνη της, που υποδεικνύει την προετοιμασία. Η ματιά της είναι καρφωμένη σε κάποιο σημείο ψηλά, δείχνει ηρεμία, γαλήνη, αποδοχή και προσμονή. Ο Δίας έχοντας τη μορφή αετού, για να αποφύγει την προσοχή της ζηλιάρας Ήρας, σκεπασμένος από γκρι σύννεφα για τον ίδιο λόγο, αποσπά το σεντόνι, που προφανώς κάλυπτε το σώμα της Αίγινας και στο έργο του τον βοηθά η θεραπαινίδα. Τα ανοικτά χέρια της (μια ανοικτή αγκαλιά) και η έκφρασή της δείχνουν άνθρωπο ταγμένο στην εξυπηρέτηση και την προστασία της νύμφης. Η ατμόσφαιρα εκπέμπει μυστήριο και σε αυτό συντελούν οι πτυχές των υφασμάτων, που δίνουν μια δυναμική κίνηση καθώς και η φωτοσκίαση, δηλ. η απαλή εναλλαγή του φωτός και η αρμονική διαβάθμιση των χρωμάτων.

Αναστασία Μπέση, φιλόλογος

Ο ναός της Αγίας Φιλοθέης στα Πλακάκια της Αίγινας.

  Εορτάζει σήμερα  το ναΰδριο της Αγίας Φιλοθέης που βρίσκεται στην περιοχή Πλακάκια της Αίγινας.

     Παλαιότερα φαινόταν από το καράβι το βυζαντινό εκκλησάκι της Αγίας Φιλοθέης, όταν το πλοίο «έστριβε» στο φανάρι του Μπούζα. Πραγματικό αρχιτεκτονικό κομψοτέχνημα. Ένας μικρός ναΐσκος βυζαντινού ρυθμού με τρούλο, αποπνέει μια αριστοκρατική καταγωγή και θυμίζει έντονα τους ανάλογους ναούς  της Πλάκας των Αθηνών και του Θησείου.

   Πρόκειται για το ναΰδριο της Οσίας Φιλοθέης Μπενιζέλου η οποία έζησε από το 1522 έως το 1589, όταν οι Τούρκοι την οδήγησαν στο μαρτύριο μετά από μια μεγάλη πνευματική προσφορά και διακονία στην Τουρκοκρατούμενη Αθήνα και τη γύρω περιοχή της Αττικής. Η Εκκλησία ανήκει – σύμφωνα με τον μελετητή της εκκλησιαστικής ιστορίας της Αίγινας, κ. Σ. Δημητρακόπουλο – στην οικογένεια Δραγούμη, στο υπόγειο της οποίας φυλάσσονται τα οστά του μεγάλου πατριώτη και μακεδονομάχου Ίωνα Δραγούμη. Η Εκκλησία είναι κτισμένη σε κτήματα που είχε η Οσία στην Αίγινα. Όπως συμπεραίνεται από την έρευνα του κ. Σ. Δημητρακόπουλου η Οσία Φιλοθέη ήταν σύγχρονη του Αγίου Διονυσίου επισκόπου Αιγίνης και η οικογένειά της απέκτησε δεσμούς με την Αίγινα λόγω της κτηματικής της περιουσίας.

   Σήμερα το πανέμορφο εκκλησάκι παραμένει κλειστό και με κόπο μπορεί κανείς να το εντοπίσει πίσω από  τις παραθεριστικές κατοικίες που το έχουν κυριολεκτικά «πνίξει». Το ευτύχημα είναι ότι εξωτερικά φαίνεται να διατηρείται καλά. Ωστόσο ένας τέτοιος ιστορικός ναός αξίζει της προσοχής και της μεγαλύτερης φροντίδας μας.

Στο Φιλολογικό καφενείο απόψε.

  Στα πλαίσια λειτουργίας  του  φιλολογικού καφενείου του Μορφωτικού  Συλλόγου Αίγινας "Ι. Καποδίτριας" διοργανώνεται σήμερα  Παρασκευή 19/2/2016 και ώρα 8 μ.μ στο εντευκτήριο του Συλλόγου(πίσω από το Νοσοκομείο) ομιλία με  θέμα  την  Πολιτιστική κληρονομιά της Αίγινας  και  την ανάγκη διατήρησής της. 

    Καλεσμένη είναι η  κ. Ζωή Γεωργιάδου,Καθηγήτρια στο τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής Διακόσμησης και Σχεδιασμού Αντικειμένων Τ.Ε.Ι Αθήνας

Οι κάμπιες πήραν αποβολή από το σχολείο

   Άμεση ήταν η ανταπόκριση του Δήμου Αίγινας και ιδιαίτερα της Τεχνικής Υπηρεσίας στο αίτημα της σχολικής κοινότητας  του 2ου Γυμνασίου για καθαρισμό των πεύκων από  τις κάμπιες. Μια εργασία  που γίνεται σε πολλά σχολεία  του νησιού με σκοπό  την αποφυγή των οδυνηρών συνεπειών από αλλεργίες που προκαλούνται από την εμφάνιση της κάμπιας.

   Έτσι σήμερα  Παρασκευή πρωί - πρωί  το συνεργείο  του Δήμου με το γνωστό "καλάθι" ανυψώθηκε  και καθάρισε  τα πεύκα από  τα κουκούλια  τα οποία  περιέχουν  τις κάμπιες οι οποίες προκαλούν  αλλεργίες  στους μαθητές  και επικίνδυνα εξανθήματα.

    Φέτος οι κάμπιες  ήρθαν νωρίς,  σχεδόν ένα μήνα νωρίτερα έκαναν την εμφάνισή τους λόγω του καλού καιρού  που επικρατεί.

   Εμφανίζονται κυρίως στα πεύκα  του σχολείου  και κατακλύζουν  το γήπεδο και  τις κερκίδες του. Στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι τα πεύκα όπως και τα πανύψηλα κυπαρίσια που υπάρχουν στο κέντρο του προαυλίου είναι μέρος  της δουλειάς  που έκανε  στις δεκαετίες  του '40 και  του '50  ο δάσκαλος και παπάς της Κυψέλης Ιωάννης Ηλιόπουλος. Ο χώρος  του σημερινού Γυμνασίου ήταν  φυτώριο και περιβόλι  όπου οι μαθητές  του Δημοτικού ασκούνταν στην κηπουρική, μάθαιναν  να φυτεύουν δέντρα, να τα περιποιούνται να τα βλέπουν να μεγαλώνουν. Πολλά  δέντρα  που υπάρχουν σε πολλά σημεία  της Κυψέλης  προέρχονται από αυτό το φυτώριο σύμφωνα με τις αφηγήσεις παλαιών και τις εκθέσεις  του ίδιου του Ι. Ηλιόπουλου.

    Τον καθαρισμό και την περιποίηση  των πεύκων την είχε ξεκινήσει  ο ίδιος ο δάσκαλος και στους μικρούς πευκώνες  που υπάρχουν σήμερα  στον Άγιο Νικόλαο  (Μούλος) και  στην Αγία Μαρίνα στο Λεόντι.

  Τα  υπενθυμίζουμε αυτά διότι κάποιοι κατά καιρούς προτείνουν  την εύκολη λύση  της κοπής  των δέντρων. Μη  ξεχνάμε ότι ζούμε μέσα στη φύση και ότι ακόμα και οι κάμπιες είναι μέρος - κρίκος στην  αλυσίδα  της φύσεως. Άρα είναι απαραίτητες και έχουν σκοπό να επιτελέσουν με το σύντομο πέρασμά  τους ακόμα και από  το προαύλιο ενός  σχολείου.

Τα παιδικά χρόνια με μακριά γαιδούρα και ποδήλατο.

                                                    

Αφιερωμένο σε όλους όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980..

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι…περνούσαν με την αναμονή… Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί… Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά…Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση…

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους».

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα… Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους… Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε... Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα… Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στον σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τί φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.

Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας : ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…
αναγνωστης

Από  το site ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

Θεατρικός πυρετός σε Κυψέλη και Αίγινα.

   Δεν ξέχασε κάποιος αναμμένα τα φώτα στο Πνευματικό Κέντρο Κυψέλης. Τα  φώτα ανάβουν το βράδυ επειδή  πραγματοποιούνται πρόβες  για  το ανέβασμα  δύο Θεατρικών παραστάσεων. Όπως και στο Δημοτικό Θέατρο Αίγινας όπου και εκεί  πραγματοποιούνται πρόβες με εντατικό ρυθμό.

    Σε  αναμονή λοιπόν  πρεμιέρας. Η  Θεατρική Ομάδα Κυψέλης  προγραμματίζει την παρουσίαση της νέας της δουλειάς  στις αρχές Μαρτίου, ενώ για μετά  το Πάσχα  αναμένεται μια ακόμα παράσταση έκπληξη από ακόμα μεγαλύτερα.... παιδιά.

   Λεπτομέρειες σύντομα.

Τα ζαμπάκια

    Ανοικιάτικες οι μέρες που διανύουμε και οι κήποι σιγά - σιγά αρχίζουν και παίρνουν τα πάνω τους.Πως όμως να ξεχάσουμε το κατεξοχήν χειμωνιάτικο λουλούδι  που μαζί με την  ανθισμένη αμυγδαλιά μοσχοβολούν και σκορπίζουν τις ευωδιές τους στο χειμωνιάτικο τοπίο.
  Ο λόγος για τα ζουμπούλια ή ζαμπάκια που η  ανθοφορία  τους ξεκινά από τα μέσα Δεκεμβρίου  και με την ευωδία  τους συμβάλουν στην εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών του Δωδεκαημέρου. Λίγο πριν ανθίσουν οι αμυγδαλιές τα μικρά και απλά αυτά λουλούδια γίνονται προάγγελοι που προμηνύουν  την Άνοιξη. 

     Ο λόγος για  τα ζαμπάκια ή αλλιώς ζουμπούλια ή μαναουσάκια  όπως συνηθίζουν να τα αποκαλούν σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Στην Αίγινα  τα ζαμπάκια  είναι  το κατεξοχήν αγαπημένο λουλούδι  του χειμώνα. Παλαιότερα στην αγορά  του Πειραιά έβλεπες  πολλούς πραγματευτάδες από την Αίγινα  με τα πανέρια  τους να πουλούν ζαμπάκια. Τα περισσότερα από αυτά τα είχαν μαζέψει από  τα ξερονήσια  που βρίσκονται απέναντι, την Πλατιά, την Ψιλή, το Σταχτορόϊ.  Αυτήν την εποχή πραγματικά δεν υπάρχει σπίτι ή μαγαζί που να μην έχει στο βάζο ή σε ποτήρι ένα μπουκέτο με  ζαμπάκια που από μόνα  τους είναι ικανά να αρωματίσουν το χώρο και να αλλάξουν τη διάθεση  των ανθρώπων. Είναι τα ζαμπάκια μια μικρή ευλογία μέσα στο καταχείμωνο. Και αρκούν  για να διώξουν τη μιζέρια και την κατήφεια των καιρών μας.

      Όμως  τι είναι τα ζαμπάκια; Στο διαδίκτυο βρήκαμε  τις παρακάτω πληροφορίες:

Ζαμπάκια (Μανουσάκια): Τα Ζαμπάκια είναι οι ευκολότεροι βολβοί για φορτσάρισμα. Αυτοί οι βολβοί δεν χρειάζονται ψυχρή αποθήκευση. Μετά το φύτεμα μπορείτε να τα τοποθετήσετε απευθείας στην κουζίνα ή στο καθιστικό σας. Τα ζαμπάκια δεν χρειάζονται καν χώμα για να αναπτυχθούν. Μπορείτε να τα φυτέψετε σε ένα δοχείο με χαλίκια, πετραδάκια, ή διογκωμένη άργιλο υδροπονίας. Το μόνο πράγμα που πρέπει να κάνετε μετά είναι να τα ποτίζετε κανονικά  και μετά από τέσσερις με έξη εβδομάδες θα έχετε πανέμορφα λουλούδια με υπέροχο άρωμα. Αν φυτέψετε αυτούς τους βολβούς λίγο αργότερα τα λουλούδια τους θα είναι κοντύτερα. Επίσης αν τοποθετήσετε τη γλάστρα με τους βολβούς δίπλα σε φωτεινό σημείο θα βοηθήσετε στην ανάπτυξη κοντύτερων λουλουδιών.